Ruimte om te landen
Leven in een wereld waarin je voortdurend aan staat.
Mee bewegen met een tempo dat niet het jouwe is.
Zonder dat iemand het hardop zegt, wordt er veel van je verwacht.
En ergens voel je: dit is te veel.
Je hoofd is vol.
Je lijf vraagt om pauze.
Niet om een oplossing, maar om ruimte.
Ruimte om te zakken.
Om te voelen hoe het écht met je gaat, zonder daar meteen iets mee te moeten.
Je bent niet de enige.
Veel vrouwen die naar de schrijfavonden komen, herkennen dit:
“Ik zit te veel in mijn hoofd.”
“Ik verlang naar stilte, zonder verwachtingen.”
“Ik wil even niets moeten, gewoon tijd voor mezelf.”
De schrijfavonden bij Wildflowers zijn geen traject.
Geen proces waar je doorheen moet.
Geen plek om aan jezelf te werken.
Het is een bedding.
Een avond waarin je mag vertragen.
Waar weinig van je gevraagd wordt.
Waar je met je pen kan thuiskomen bij jezelf.
Je hoeft niets te delen.
Niets te presteren.
Je mag gewoon zijn waar je bent.
